Bestel je voor meer dan € 50,00 dan verzenden wij gratis!

Nieuwe Plannen en keuzes maken!

De lente is begonnen. Ook al voelt het qua temperatuur in Nederland nog niet helemaal zo. Onze olijfbomen in Italie lijken de winter gelukkig goed overleefd te hebben. Op dit moment hebben we op Di Lorenzetto drie soorten olijfbomen staan, de Frantoio, Raggia en Leccino. Deze olijvensoorten bepalen de smaak van onze olijfolie: zacht en fruitig met een heel klein bittertje. Sinds de oogst van 2020 zijn we door corona niet meer in Italië geweest, maar die tijd hebben we goed besteed aan het maken van plannen. We gaan bijvoorbeeld nieuwe olijfbomen planten van een ander soort. Hiermee willen we onze klanten nog meer keus bieden. De bomen, grond en onze kat Peppie worden in de tussentijd liefdevol verzorgd door buurman Mauro.






350 of 1000 olijfbomen?

In april rijden we weer naar Corinaldo en dan staat meteen een eerste afspraak met een heuse agronoom. Dat is iemand die veel meer verstand heeft van landbouwgrond en de ontwikkeling en het beheer van olijfbomen dan wij. Want hoe is onze grond samengesteld en voor welk type olijfboom is het geschikt? En als je nu denkt dat we er zijn, dan is het antwoord neeeee, want ook moeten we nog bepalen hoeveel bomen we dan gaan plaatsen. 350 grote of 1000 kleintjes.  Ik vind het maar lastig. Gaan we voor het romantische ideaalbeeld van een mooie olijfboomgaard met grote bomen? Of wordt het met 1000 bomen een meer op productie gerichte boomgaard, inclusief irrigatiesysteem. Ik heb werkelijk nog geen idee. Het enige dat zeker is: in september gaan de bomen de grond in!

Bottelen en proeven in Nederland en Italie

Hier in Nieuwerkerk aan den IJssel staan we intussen ook niet stil. We zijn bezig met de bouw van een bedrijfspand. Heel spannend, want ook daar komt een aantal dromen samen. Een eigen plek voor het bottelen en etiketteren van onze olijfolie en het organiseren van proeverijen voor liefhebbers. Want ook dat is super om te doen. Mensen kennis laten maken met de smaak van echte extravierge olijfolie. Als alles volgens planning verloopt, wordt het pand in juni opgeleverd. Ruim op tijd voor onze oogst van dit jaar. Ook in Italie zullen we straks proeverijen gaan organiseren. Ons plan is dat straks voor toeristen middenin onze olijfboomgaard te doen. lekker samen met een versnapering. Maar ik moet keuzes maken .... dus dat wordt volgend jaar pas!







Leren over olijfolie

Je kunt inmiddels wel zeggen dat olijfolie mijn passie is. Ik wil meer weten, er meer mee doen! Daarom start ik een opleiding bij de Organizzazione Nazionale Assaggiatori Olio di Oliva. In mei start ik met de eerste week ‘technical course’ en na het behalen van mijn certificaat kan ik door voor de ‘advanced training’ die in totaal twee jaar duurt. Best wel lang ja, maar ik doe dit ook omdat ik het diploma nodig heb om professioneel proever te mogen zijn voor het Olijfolie Instituut.

Sinds eind vorig jaar ben ik met vier anderen druk bezig dit instituut op te richten. Het instituut gaat straks een keurmerk voor olijfolie uitgeven. Er wordt namelijk helaas teveel slechte olijfolie verkocht. Door dit keurmerk weet jij straks in de winkel wat je koopt, worden inkopers gefaciliteerd bij het samenstellen van het assortiment én bieden we olijfolieproducenten een goede ingang op de Nederlandse markt.

Wat minder kookfilmpjes

Ja, de komende maanden zijn best vol. Het opnemen van de kookfilmpjes ‘Koken met Olijfolie’ is er daarom ook wat bij ingeschoten. Wist je dat een filmpje van 5 minuten mij en mijn dochter Sam minstens een dag werk kost? En dat is best veel in deze drukke periode. Het is daarom even goed zo. Niet alles tegelijk. Ondertussen rij ik rond met bestellingen en ben ik vaste klant bij PostNL. Het gaat goed met de bestellingen namelijk! Na een bericht op de socials van foodblogster “Francesca Kookt” werd het helemaal een gekkenhuis. Echt, we wisten niet wat er gebeurde! Onze oogst van 2020 is nu bijna uitverkocht. Zo trots dat mensen ons product waarderen! Wat begon als een bij-activiteit is inmiddels een belangrijk deel van ons leven geworden!

Lees meer

Het is zover!

Aan één arm hang ik op tweeënhalve meter hoogte in een olijfboom. Circusacts uithalend om die ene olijf te pakken waar ik moeilijk bij kan. Maar ik geef niet op. De jaarlijkse oogst is begonnen en elke olijf telt …
Het is 23 oktober. Vandaag is de laatste dag van een week oogsten. Ik heb spierpijn op plekken waar ik niet wist dat daar spieren zaten. Maar ik klaag niet. Olijven oogsten is mooi werk, de hele dag buiten. Ik geniet van elke minuut. Samen met de buren oogstten we deze week de olijven van hen en die van ons. Oogstdagen zijn mooie dagen. Om half zeven gaat de wekker. Buiten is het nog donker. Eerst kijken of het weer niet te vochtig is...

Lees meer

"De fles olijfolie staat altijd midden op de tafel!"

Spannend! Vandaag ontmoet ik de eigenaren van de olijfboomgaarden met wie we gaan samenwerken. Het is 17.00 uur. Voor Italiaanse begrippen een prima tijdstip voor een afspraak. Samen met Christian en Alice van Frantoio (olijfperserij) Brignoni en mijn dochter Sam - verantwoordelijk voor de social media van Di Lorenzetto – rijden we naar het eerste adres. Ik rijd achter Christian aan door kleine straatjes en langs bossen en door heuvels waar ik nog niet ben geweest. Het is er prachtig. Net als ik denk dat we niet meer verder kunnen zien we Gianluca staan. Vandaag ontmoeten we elkaar voor het eerst en praten we over werkwijzen, typen olijven en de export van hun mooie product naar Nederland. Maar vooral zullen we het hebben over de familie-historie en hoe het zo gekomen is. Prachtige verhalen, vol trots en passie. Ik ben zelf ook trots. Mijn eigen dochter is er bij, ze stelt veel vragen, noteert alle antwoorden en maakt foto’s van de gaarden en van de boeren.


Voor mij staat Gianluca Fattorini, een van de vier broers die samen een olijfgaard runnen in de heuvels van Roncitelli in de gemeente Senigallia. Verspreid over hun terrein van 500 hectare staan 3000 olijfbomen van verschillende soorten. Gianluca is een grote sterke man met een super karakteristiek hoofd; hij heeft enorme werkhanden. Als hij gaat praten stralen zijn ogen. Zijn zoon komt er bij staan en het plaatje is compleet, samen met drie broers runnen zij de olijfgaard sinds hun vader en zijn broer deze zo’n 80 jaar geleden kochten. Symbolisch genoeg komt de familie van origine uit Corinaldo, het dorp waar wij zelf onze olijfboomgaard hebben. Hij vertelt dat hun olijfboomgaard zo groot is dat ze bijna twee maanden nodig hebben om te oogsten. En dat de smaak echt geweldig is. Ik vraag hem waar hij olijfolie voor gebruikt. “Voor wat niet?” zegt hij geanimeerd. “De fles olijfolie staat altijd midden op de tafel. Zo kan ik er makkelijk bij”. We sluiten het gesprek lachend af en proosten met een heerlijk fruitig sherrylikeurtje. Tenslotte krijgen we nog een fles mee. “Zodat jullie het ook thuis kunnen proeven".

Daarna stappen we in de auto en rijden we voor een afspraak om 18.30 uur naar Giovanni Pierpaoli. Giovanni is geen boer van origine. In het dagelijks leven werkt hij bij een bedrijf dat industriële naaimachines maakt. Ondanks dat is Giovanni intens betrokken bij de groei van zijn olijfbomen en de productie van de olijfolie. Hij vertelt met liefde over hoe hij de olijfgaard erfde van zijn vader Gionpaolo. Zijn vader kocht het land in de 80-er jaren en bouwde er een prachtige olijfgaard met drie verschillende soorten olijven die samen een heerlijk fruitige en zachte blend geven. De 350 bomen van Giovanni staan niet verspreid over het land maar zijn geplant in groepen en staan dichter op elkaar. Zo kunnen veel bomen sneller en makkelijker geplukt worden. En natuurlijk alles met de hand. Om de olijfbomen goede olijven te laten leveren werkt hij nauw samen met Christian van de perserij. Christian weet heel veel van olijfbomen en het realiseren van een goede kwaliteit olie. Samen leiden ze ons rond in de olijfboomgaard en vertellen honderduit; over de soorten, de grond, de bevruchting, de groei en de oogst. En weer leer ik bij!

Ik voel me bevoorrecht. Wat fantastisch om hier te zijn. En dat we straks ook de olijfolie van deze olijfgaarden kunnen aanbieden maakt me zo blij. Ik kan niet wachten!


Lees meer

De eerste liters van ons vloeibare goud

Het was 30 oktober 2019. De dag waarop ik voor het eerst 'mijn eigen' vloeibaar goud in handen had: olio extravergine d'oliva di Lorenzetto. Aan dit ultieme moment ging een heel proces vooraf.

In juli 2019 kochten mijn man en ik een 100 jaar oude boerderij in onze favoriete Italiaanse regio: De Marken. De boerderij kwam met een 50 jaar oude olijfboomgaard. Een erfenis die we meteen in ons hart sloten. Met volledig gebrek aan kennis zochten we bij de eerste snoeibeurt uit hoe het moest. Midden in de olijfboomgaard bekeken we een filmpje op YouTube voor de instructies. Niet wetende dat er wel honderden soorten bomen zijn die op hun eigen manier gesnoeid kunnen worden. Langsrijdende Italianen schudden hun hoofd bij het zien van onze snoeimethode, 'zo kon het echt niet'. Onze naaste buurman kon het niet meer aanzien en schoot ons te hulp. Hij deed voor hoe het wel moest. We sloegen de handen ineen en al snel waren alle bomen onder handen genomen.

Maanden later, op 29 oktober, was het eindelijk zover. De dag waarnaar mijn man en ik enorm hadden uitgekeken, we konden gaan plukken! Onder toeziend oog van dezelfde buurman legden we de netten neer en klommen we in de bomen om de olijven eruit te schudden. Na het schudden verzamelden we de olijven in kratten. Deze kratten werden opgehaald door Frantoio Brignoni, het bedrijf waar de olijfolie zou worden geperst. Bij de Frantoio geldt dat je minimaal 250 kilo gewicht aan olijven moet hebben om niet te worden samengevoegd met olijven van andere boeren. Omdat we ruim voldoende kilo's hadden, werden onze olijven apart geperst. De olie werd dus ook echt alleen gemaakt van onze olijven.

Het totale persproces is geweldig om te zien, je eigen olijven geperst zien worden tot olie is magisch. Dat je aan het einde van het proces de olie in het vat ziet vloeien zorgde bij ons voor kippenvel. Het bottelen en etiketteren volgden; onze eigen olijfolie was een feit. Wauw wat waren we beretrots en dat zijn we nog steeds!


Lees meer

Nieuwe Plannen en keuzes maken!

De lente is begonnen. Ook al voelt het qua temperatuur in Nederland nog niet helemaal zo. Onze olijfbomen in Italie lijken de winter gelukkig goed overleefd te hebben. Op dit moment hebben we op Di Lorenzetto drie soorten olijfbomen staan, de Frantoio, Raggia en Leccino. Deze olijvensoorten bepalen de smaak van onze olijfolie: zacht en fruitig met een heel klein bittertje. Sinds de oogst van 2020 zijn we door corona niet meer in Italië geweest, maar die tijd hebben we goed besteed aan het maken van plannen. We gaan bijvoorbeeld nieuwe olijfbomen planten van een ander soort. Hiermee willen we onze klanten nog meer keus bieden. De bomen, grond en onze kat Peppie worden in de tussentijd liefdevol verzorgd door buurman Mauro.






350 of 1000 olijfbomen?

In april rijden we weer naar Corinaldo en dan staat meteen een eerste afspraak met een heuse agronoom. Dat is iemand die veel meer verstand heeft van landbouwgrond en de ontwikkeling en het beheer van olijfbomen dan wij. Want hoe is onze grond samengesteld en voor welk type olijfboom is het geschikt? En als je nu denkt dat we er zijn, dan is het antwoord neeeee, want ook moeten we nog bepalen hoeveel bomen we dan gaan plaatsen. 350 grote of 1000 kleintjes.  Ik vind het maar lastig. Gaan we voor het romantische ideaalbeeld van een mooie olijfboomgaard met grote bomen? Of wordt het met 1000 bomen een meer op productie gerichte boomgaard, inclusief irrigatiesysteem. Ik heb werkelijk nog geen idee. Het enige dat zeker is: in september gaan de bomen de grond in!

Bottelen en proeven in Nederland en Italie

Hier in Nieuwerkerk aan den IJssel staan we intussen ook niet stil. We zijn bezig met de bouw van een bedrijfspand. Heel spannend, want ook daar komt een aantal dromen samen. Een eigen plek voor het bottelen en etiketteren van onze olijfolie en het organiseren van proeverijen voor liefhebbers. Want ook dat is super om te doen. Mensen kennis laten maken met de smaak van echte extravierge olijfolie. Als alles volgens planning verloopt, wordt het pand in juni opgeleverd. Ruim op tijd voor onze oogst van dit jaar. Ook in Italie zullen we straks proeverijen gaan organiseren. Ons plan is dat straks voor toeristen middenin onze olijfboomgaard te doen. lekker samen met een versnapering. Maar ik moet keuzes maken .... dus dat wordt volgend jaar pas!







Leren over olijfolie

Je kunt inmiddels wel zeggen dat olijfolie mijn passie is. Ik wil meer weten, er meer mee doen! Daarom start ik een opleiding bij de Organizzazione Nazionale Assaggiatori Olio di Oliva. In mei start ik met de eerste week ‘technical course’ en na het behalen van mijn certificaat kan ik door voor de ‘advanced training’ die in totaal twee jaar duurt. Best wel lang ja, maar ik doe dit ook omdat ik het diploma nodig heb om professioneel proever te mogen zijn voor het Olijfolie Instituut.

Sinds eind vorig jaar ben ik met vier anderen druk bezig dit instituut op te richten. Het instituut gaat straks een keurmerk voor olijfolie uitgeven. Er wordt namelijk helaas teveel slechte olijfolie verkocht. Door dit keurmerk weet jij straks in de winkel wat je koopt, worden inkopers gefaciliteerd bij het samenstellen van het assortiment én bieden we olijfolieproducenten een goede ingang op de Nederlandse markt.

Wat minder kookfilmpjes

Ja, de komende maanden zijn best vol. Het opnemen van de kookfilmpjes ‘Koken met Olijfolie’ is er daarom ook wat bij ingeschoten. Wist je dat een filmpje van 5 minuten mij en mijn dochter Sam minstens een dag werk kost? En dat is best veel in deze drukke periode. Het is daarom even goed zo. Niet alles tegelijk. Ondertussen rij ik rond met bestellingen en ben ik vaste klant bij PostNL. Het gaat goed met de bestellingen namelijk! Na een bericht op de socials van foodblogster “Francesca Kookt” werd het helemaal een gekkenhuis. Echt, we wisten niet wat er gebeurde! Onze oogst van 2020 is nu bijna uitverkocht. Zo trots dat mensen ons product waarderen! Wat begon als een bij-activiteit is inmiddels een belangrijk deel van ons leven geworden!

Lees meer

Het is zover!

Aan één arm hang ik op tweeënhalve meter hoogte in een olijfboom. Circusacts uithalend om die ene olijf te pakken waar ik moeilijk bij kan. Maar ik geef niet op. De jaarlijkse oogst is begonnen en elke olijf telt …
Het is 23 oktober. Vandaag is de laatste dag van een week oogsten. Ik heb spierpijn op plekken waar ik niet wist dat daar spieren zaten. Maar ik klaag niet. Olijven oogsten is mooi werk, de hele dag buiten. Ik geniet van elke minuut. Samen met de buren oogstten we deze week de olijven van hen en die van ons. Oogstdagen zijn mooie dagen. Om half zeven gaat de wekker. Buiten is het nog donker. Eerst kijken of het weer niet te vochtig is...

Lees meer

"De fles olijfolie staat altijd midden op de tafel!"

Spannend! Vandaag ontmoet ik de eigenaren van de olijfboomgaarden met wie we gaan samenwerken. Het is 17.00 uur. Voor Italiaanse begrippen een prima tijdstip voor een afspraak. Samen met Christian en Alice van Frantoio (olijfperserij) Brignoni en mijn dochter Sam - verantwoordelijk voor de social media van Di Lorenzetto – rijden we naar het eerste adres. Ik rijd achter Christian aan door kleine straatjes en langs bossen en door heuvels waar ik nog niet ben geweest. Het is er prachtig. Net als ik denk dat we niet meer verder kunnen zien we Gianluca staan. Vandaag ontmoeten we elkaar voor het eerst en praten we over werkwijzen, typen olijven en de export van hun mooie product naar Nederland. Maar vooral zullen we het hebben over de familie-historie en hoe het zo gekomen is. Prachtige verhalen, vol trots en passie. Ik ben zelf ook trots. Mijn eigen dochter is er bij, ze stelt veel vragen, noteert alle antwoorden en maakt foto’s van de gaarden en van de boeren.


Voor mij staat Gianluca Fattorini, een van de vier broers die samen een olijfgaard runnen in de heuvels van Roncitelli in de gemeente Senigallia. Verspreid over hun terrein van 500 hectare staan 3000 olijfbomen van verschillende soorten. Gianluca is een grote sterke man met een super karakteristiek hoofd; hij heeft enorme werkhanden. Als hij gaat praten stralen zijn ogen. Zijn zoon komt er bij staan en het plaatje is compleet, samen met drie broers runnen zij de olijfgaard sinds hun vader en zijn broer deze zo’n 80 jaar geleden kochten. Symbolisch genoeg komt de familie van origine uit Corinaldo, het dorp waar wij zelf onze olijfboomgaard hebben. Hij vertelt dat hun olijfboomgaard zo groot is dat ze bijna twee maanden nodig hebben om te oogsten. En dat de smaak echt geweldig is. Ik vraag hem waar hij olijfolie voor gebruikt. “Voor wat niet?” zegt hij geanimeerd. “De fles olijfolie staat altijd midden op de tafel. Zo kan ik er makkelijk bij”. We sluiten het gesprek lachend af en proosten met een heerlijk fruitig sherrylikeurtje. Tenslotte krijgen we nog een fles mee. “Zodat jullie het ook thuis kunnen proeven".

Daarna stappen we in de auto en rijden we voor een afspraak om 18.30 uur naar Giovanni Pierpaoli. Giovanni is geen boer van origine. In het dagelijks leven werkt hij bij een bedrijf dat industriële naaimachines maakt. Ondanks dat is Giovanni intens betrokken bij de groei van zijn olijfbomen en de productie van de olijfolie. Hij vertelt met liefde over hoe hij de olijfgaard erfde van zijn vader Gionpaolo. Zijn vader kocht het land in de 80-er jaren en bouwde er een prachtige olijfgaard met drie verschillende soorten olijven die samen een heerlijk fruitige en zachte blend geven. De 350 bomen van Giovanni staan niet verspreid over het land maar zijn geplant in groepen en staan dichter op elkaar. Zo kunnen veel bomen sneller en makkelijker geplukt worden. En natuurlijk alles met de hand. Om de olijfbomen goede olijven te laten leveren werkt hij nauw samen met Christian van de perserij. Christian weet heel veel van olijfbomen en het realiseren van een goede kwaliteit olie. Samen leiden ze ons rond in de olijfboomgaard en vertellen honderduit; over de soorten, de grond, de bevruchting, de groei en de oogst. En weer leer ik bij!

Ik voel me bevoorrecht. Wat fantastisch om hier te zijn. En dat we straks ook de olijfolie van deze olijfgaarden kunnen aanbieden maakt me zo blij. Ik kan niet wachten!


Lees meer

De eerste liters van ons vloeibare goud

Het was 30 oktober 2019. De dag waarop ik voor het eerst 'mijn eigen' vloeibaar goud in handen had: olio extravergine d'oliva di Lorenzetto. Aan dit ultieme moment ging een heel proces vooraf.

In juli 2019 kochten mijn man en ik een 100 jaar oude boerderij in onze favoriete Italiaanse regio: De Marken. De boerderij kwam met een 50 jaar oude olijfboomgaard. Een erfenis die we meteen in ons hart sloten. Met volledig gebrek aan kennis zochten we bij de eerste snoeibeurt uit hoe het moest. Midden in de olijfboomgaard bekeken we een filmpje op YouTube voor de instructies. Niet wetende dat er wel honderden soorten bomen zijn die op hun eigen manier gesnoeid kunnen worden. Langsrijdende Italianen schudden hun hoofd bij het zien van onze snoeimethode, 'zo kon het echt niet'. Onze naaste buurman kon het niet meer aanzien en schoot ons te hulp. Hij deed voor hoe het wel moest. We sloegen de handen ineen en al snel waren alle bomen onder handen genomen.

Maanden later, op 29 oktober, was het eindelijk zover. De dag waarnaar mijn man en ik enorm hadden uitgekeken, we konden gaan plukken! Onder toeziend oog van dezelfde buurman legden we de netten neer en klommen we in de bomen om de olijven eruit te schudden. Na het schudden verzamelden we de olijven in kratten. Deze kratten werden opgehaald door Frantoio Brignoni, het bedrijf waar de olijfolie zou worden geperst. Bij de Frantoio geldt dat je minimaal 250 kilo gewicht aan olijven moet hebben om niet te worden samengevoegd met olijven van andere boeren. Omdat we ruim voldoende kilo's hadden, werden onze olijven apart geperst. De olie werd dus ook echt alleen gemaakt van onze olijven.

Het totale persproces is geweldig om te zien, je eigen olijven geperst zien worden tot olie is magisch. Dat je aan het einde van het proces de olie in het vat ziet vloeien zorgde bij ons voor kippenvel. Het bottelen en etiketteren volgden; onze eigen olijfolie was een feit. Wauw wat waren we beretrots en dat zijn we nog steeds!


Lees meer